Αρχείο · Πολεμικά ρεπορτάζ
Δύο μήνες στο βόρειο Αφγανιστάν με τη Βόρεια Συμμαχία, από τον Σεπτέμβριο ώς τον Νοέμβριο του 2001. Ο φάκελος περιλαμβάνει το κεντρικό ντοκιμαντέρ της αποστολής, το εκτενές προσωπικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή της δημοσιογραφικής ομάδας στο μέτωπο και τα επιμέρους πολεμικά ρεπορτάζ, μαζί με τις φωτογραφίες από την έρημο. Ακολουθεί η αφήγησή του για την αποστολή.
Μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους (11/9) και την έναρξη των αμερικανικών στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν ο Αργύρης Ντινόπουλος με τον εικονολήπτη Κώστα Λιλιάμπτη ξεκίνησαν, τον Σεπτέμβριο του 2001, για το Βόρειο Αφγανιστάν όπου επιχειρούσαν τα στρατεύματα της λεγόμενης βόρειας συμμαχίας εναντίον των Ταλιμπάν.
Το ταξίδι έγινε μέσω Μόσχας όπου ύστερα από αναμονή δύο ημερών — στην διάρκεια των οποίων υπήρξαν εξονυχιστικοί έλεγχοι από τις ρωσικές υπηρεσίες — δόθηκε η σχετική άδεια ώστε να πετάξουν για το Τατζικιστάν και την πρωτεύουσα Dushanbe.
Εξίσου αυστηροί έλεγχοι στην Dushanbe και στην συνέχεια οδικώς μέχρι τα σύνορα με το Αφγανιστάν στο οποίο η πρόσβαση, λόγω και της μορφολογίας του εδάφους, μπορούσε να γίνει μόνον «από αέρος».
Με αντάρτικο ελικόπτερο, τεχνολογίας του 1970, οι απεσταλμένοι του Αntenna κατάφεραν, τελικά, μαζί με ελάχιστους ξένους ανταποκριτές να περάσουν στο Βόρειο Αφγανιστάν και να φτάσουν μέχρι το στρατηγείο της βόρειας συμμαχίας.
Για καλή τους τύχη μόλις την προηγούμενη ημέρα είχε εγκατασταθεί στο στρατηγείο της βόρειας συμμαχίας τηλεοπτικό συνεργείο του BBC με τον αναγκαίο εξοπλισμό για δορυφορικές μεταδόσεις τηλεοπτικού υλικού τον οποίο χρησιμοποίησαν οι Ντινόπουλος-Λιλιάμπτης ώστε να στείλουν το ρεπορτάζ στον Antenna.
Σε αντίθεση με τα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα (κυρίως αμερικανικά) που έφταναν στην περιοχή με πλήρη εξοπλισμό (και τα απαραίτητα logistics, δηλαδή τρόφιμα, νερό κλπ) οι Ντινόπουλος-Λιλιάμπτης είχαν μόνον μια κάμερα, ένα μικρόφωνο, ένα δορυφορικό τηλέφωνο και (ευτυχώς) ικανό αριθμό… δολαρίων.
Τις πρώτες ημέρες όλοι οι ξένοι ανταποκριτές κοιμόταν στην … αυλή του αυτοσχέδιου «Υπουργείου Πληροφοριών» της βόρειας συμμαχίας και έτρωγαν (όσοι δεν είχαν τα απαραίτητα logistics που και αυτά, όμως, γρήγορα εξαντλήθηκαν) το … ρύζι που τους προσέφερε, δύο φορές την ημέρα, το «Υπουργείο».
Παρόλα αυτά οι Ντινόπουλος-Λιλιάμπτης κατάφεραν να βρούνε (πληρώνοντας κάτι παραπάνω από την συνηθισμένη ταρίφα) ένα από τους καλύτερους οδηγούς με αξιόπιστο αυτοκίνητο-τζιπ που σε αυτές τις συνθήκες είναι αναγκαία προϋπόθεση για την επιτυχία της δημοσιογραφικής αποστολής.
Ύστερα από περίπου μια εβδομάδα (πληρώνοντας πάλι κάτι παραπάνω) εξασφάλισαν στεγασμένο κατάλυμα με τουαλέτα και έτσι η καθημερινότητα βελτιώθηκε σημαντικά αν και παρέμενε το πρόβλημα του μπάνιου (όταν ο Ντινόπουλος γυμνώθηκε για να πλυθεί στο ποτάμι, ο Αφγανός οδηγός — έντρομος — του είπε να βγει και να ντυθεί αμέσως γιατί κάτι τέτοιο — το ξεγύμνωμα σε ανοιχτό χώρο — απαγορευόταν αυστηρά ακόμη και για τους άνδρες).
Η αποστολή διήρκεσε ενάμιση μήνα με τον Κώστα Λιλιάμπτη να αντικαθίσταται από τους Βασίλη Ρόζο και Μάριο Τζομπανίδη που έφτασαν από την Αθήνα κουβαλώντας μια φορητή γεννήτρια ώστε να τερματιστεί για τον Αργύρη Ντινόπουλο η αγωνία της «δανεικής φόρτισης» (από γεννήτριες άλλων ανταποκριτών ή από τις υπηρεσίες της βόρειας συμμαχίας) των μπαταριών της κάμερας και του δορυφορικού τηλεφώνου.
Η επιστροφή ήταν εξίσου περιπετειώδης με κίνδυνο, μετά την αναχώρηση από το Βόρειο Αφγανιστάν να παραμείνουν εγκλωβισμένοι στην Dushanbe αφού οι ρώσοι δεν χορηγούσαν ούτε transit visa για πτήση στην Αθήνα μέσω Μόσχας.
Τελικώς η πολυπόθητη πτήση αναχώρησης από το Τατζικιστάν έγινε με προορισμό την Κωνσταντινούπολη και από εκεί την Αθήνα.
Το «Αφγανιστάν» συνθέτει την αποστολή σε ένα ντοκιμαντέρ για τον πόλεμο όπως τον έζησε ο Ντινόπουλος από την πλευρά της Βόρειας Συμμαχίας: τις σκληρές μάχες στην έρημο, το τοπίο ενός μετώπου μακριά από τα φώτα των μεγάλων δικτύων, και τα ίχνη προηγούμενων πολέμων που παρέμεναν σκορπισμένα στη χώρα.
Ανάμεσα στα κατάλοιπα ξεχώριζαν ακόμη εκείνα της σοβιετικής εισβολής και του σχεδόν εννιάχρονου πολέμου που ακολούθησε (1979–1989). Αποτελεί τον πυρήνα του αφγανικού αρχείου του Ντινόπουλου — γύρω του, τα ρεπορτάζ της αποστολής.
Η εκτενής, προσωπική εκδοχή της αφγανικής αποστολής. Ύστερα από σχεδόν δύο μήνες στην έρημο, ο φακός στρέφεται από το μέτωπο προς την ίδια τη δημοσιογραφική ομάδα που κάλυπτε τον πόλεμο για τον Αντέννα (ΑΝΤ1): ένα ντοκιμαντέρ για την ανθρώπινη πλευρά του ρεπορτάζ — την αναμονή, την απομόνωση και την κόπωση της ζωής ενός πολεμικού ανταποκριτή, μακριά από το σπίτι και κοντά στον πόλεμο.
Η μάχη της ερήμου Σύντομο ρεπορτάζ από την έρημο του βόρειου Αφγανιστάν, στην αρχή του πολέμου των αμερικανών που ακολούθησε την 11η Σεπτεμβρίου — εκεί όπου δόθηκαν κάποιες από τις σκληρότερες μάχες του πολέμου.
Ο ατέλειωτος πόλεμος Ρεπορτάζ από το βόρειο Αφγανιστάν, αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου των αμερικανών εναντίον των Ταλιμπάν. Μέσα από το τοπίο της ερήμου, όπου δόθηκαν οι σκληρότερες μάχες, φαίνονται και τα κατάλοιπα προηγούμενων πολέμων — μιας χώρας που, από τη σοβιετική εισβολή του 1979 και μετά, ελάχιστα είχε γνωρίσει την ειρήνη.
Η μοναξιά του απεσταλμένου Η σύντομη, τηλεοπτική εκδοχή του ντοκιμαντέρ «Η μοναξιά του ρεπόρτερ»: ύστερα από σχεδόν δύο μήνες στην έρημο, προσωπικές στιγμές της δημοσιογραφικής ομάδας που κάλυπτε τον πόλεμο για τον Αντέννα.
59 φωτογραφίες · Κάντε κλικ σε μια φωτογραφία για μεγέθυνση.
