Αρχείο · Δημοσιογραφία & Ρεπορτάζ

Εκδότες, 1988–2003

1988–2003 · Επτά καρέ του Αργύρη Ντινόπουλου από τα χρόνια του στο ιδιωτικό ραδιόφωνο, την ιδιωτική τηλεόραση και τις εφημερίδες.

Ο Αργύρης Ντινόπουλος , αν και ξεκίνησε την δημοσιογραφική πορεία του από την ΕΡΤ, υπήρξε «παιδί του ιδιωτικού ραδιοφώνου» και της «ιδιωτικής τηλεόρασης»

Ήταν στον (τότε) ΣΚΑΙ 100,3 FM Stereo από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του σταθμού το 1988 και επίσης, το 1993, από την πρώτη ημέρα λειτουργίας της τηλεόρασης του ΣΚΑΙ πριν πάει , το 1994, στην τηλεόραση του Antenna.

Παράλληλα, από το 1988, δούλευε στην εφημερίδα «Απογευματινή» μέχρι το 1993 όταν πήγε , για σύντομο χρονικό διάστημα , στην «Καθημερινή» και αργότερα, το 1999, για επίσης σύντομο χρονικό διάστημα, στο «Βήμα»

Έτσι γνώρισε τους ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών σταθμών από την αρχή της λειτουργίας της ιδιωτικής τηλεόρασης και ραδιοφωνίας.

Με τον Γιάννη Αλαφούζο και με τον Μίνωα Κυριακού είχε σχέσεις εκτίμησης χωρίς να είναι από τους δημοσιογράφους που ήταν ενταγμένοι στον στενό κύκλο τους.

Ο Πάνος Καραγιάννης, εκδότης της «Απογευματινής», ήταν, έτσι και αλλιώς, «πατέρας» για όλους τους εργαζόμενους στην εφημερίδα.

Ο Αργύρης Ντινόπουλος, όμως, είχε την τύχη να γνωρίσει και ένα «θρύλο» των εφημερίδων, τον δημοσιογράφο Αλέκο Φιλιόπουλο, δημιουργό , το 1981 , του «Έθνους» στην tabloid μορφή του.

Στα τέλη του 1989 όταν ο Αλέκος Φιλιόπουλος , έφυγε από το «Έθνος» , εξέδωσε την εβδομαδιαία κυριακάτικη εφημερίδα «Δημοσιογράφος» και ο Αργύρης Ντινόπουλος, με σύσταση του Κώστα Χούντα, συνεργάστηκε μαζί του.

Ο «Δημοσιογράφος» υπήρξε βραχύβια έκδοση (ο Αλέκος Φιλιόπουλος πέθανε, άλλωστε, το 1991) αλλά στην διάρκεια της σύντομης συνεργασίας τους ο Αργύρης Ντινόπουλος έμαθε πολλά από τον Αλέκο Φιλιόπουλο.

Ανάμεσα σε αυτά την («κασσανδρική» ) «προφητεία» του (το 1990) ότι στην Ελλάδα όλα τα ΜΜΕ περνάνε σε χέρια «ολίγων ισχυρών» προμηνύοντας το «τέλος της δημοσιογραφίας»